Trauma kent geen kalender. Het wacht geduldig, soms generaties lang, tot iemand de moed vindt om het onder woorden te brengen.

Mijn grootvader Max overleefde zes concentratiekampen. Na de bevrijding sprak hij er zelden over. Niet uit onwil, maar uit onvermogen. Hoe geef je woorden aan het onzegbare?

Het zwijgen was geen keuze, maar een overlevingsstrategie.

Nu, bijna dertig jaar later, schrijf ik deze verhalen op. Niet om te oordelen, maar om te getuigen.